Μόλις συνειδητοποίησα ότι σήμερα δεν σε σκέφτηκα. Ούτε και χθες σε σκέφτηκα. Και νομίζω πως ούτε και προχθές σε σκέφτηκα. Πότε σταμάτησα να σε σκέφτομαι; Μου πέρασες; Δεν θα σε σκέφτομαι πια; Και το γεγονός ότι σκέφτομαι πως δεν σε σκέφτηκα, δεν είναι σαν να σε σκέφτομαι, κατά κάποιο τρόπο;
Κατα κάποιο τρόπο, άλλα σίγουρα όχι με τον ίδιο τρόπο!
ΑπάντησηΔιαγραφήευχαριστω για το σχόλιο :)
ΔιαγραφήΚάποια στιγμή, αυτό το συνονθύλευμα επώδυνων καθημερινών αλλά και έντονων ολοήμερων σκέψεων για κάποιον/α κοπάζει. Σταματά. Χωρίς να το καταλαβαίνεις. Απλά σταματά. Σταματά να σε πειράζει. Και έπειτα σταματάς να το σκέφτεσαι. Κάποια άμυνα του μυαλού θα είναι σίγουρα που θα "παραγράφει" αυτή την στενάχωρη μα και επίμονη σκέψη για κάποιον/α για να μπορέσεις να λειτουργήσεις και πάλι φυσιολογικά σαν άνθρωπος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΒέβαια είναι σημαντικό και αναπόφευκτο να περάσεις αυτή τη περίοδο "απώλειας" και θλίψης. Βοηθάει κι αυτό. Σε κάνει να νιώσεις ζωντανός.
Όπως σε κάνει μετά από λίγο να ξυπνάς μια μέρα απελευθερωμένος από τα δεσμά των σκέψεων σου.
Αυτοσχεδίασα πάλι. Το έχω? Είμαι εντός θέματος? Περνάω βάση?
αριστα, αγαπητέ μου, άριστα!
ΔιαγραφήΚαι τα δυο σχολια με καλυψαν.Επομενως μια χαρα φυσιολογικα το νοιωθεις και το βλεπεις.Προχωραμε...
ΑπάντησηΔιαγραφή