Είμαι θυμωμένη. Πολύ θυμωμένη. Οργισμένη.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου.
Έχω μαζέψει αδικία και παράπονο και θυμό και μίσος τριάντα και κάτι χρόνων.
Τα χέρια μου είναι ηλεκτρισμένα και τα δάκτυλά μου εκκενώνουν κεραυνούς.
Αν μπορούσα να πάθω αυτόματη ανάφλεξη, θα ήμουν ήδη πυρκαγιά.
I'll tell you my sins and you can sharpen your knife
Δεν κοιμάμαι. Έχω να κοιμηθώ μέρες. Τα βράδια απλά ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και μετράω τις ώρες μέχρι να ξημερώσει. Κυρίως για να μη διαταράξω το πρόγραμμα ύπνου της γάτας μου. Όχι πως έχω κάτι καλύτερο να κάνω. Δεν μπορώ να διαβάσω, δεν μπορώ να σκεφτώ, δεν μπορώ καν να καπνίσω. Έχω να καπνίσω από τα Χριστούγεννα. Έχω να πιω ποτό πριν από αυτό. Τους τελευταίους μήνες δεν πίνω ούτε καφέ. Δεν ξέρω τι έχω πάθει. Νιώθω αποστροφή για όλα. Ούτε να φάω θέλω. Τίποτα. Έχω συνεχώς την αίσθηση ότι θέλω να κάνω εμετό. Συνεχώς. Θέλω να κάνω εμετό. Και θα είναι μαύρος. Να τα βγάλω όλα από μέσα μου. Και θα βγάζω και θα βγάζω και θα βγάζω. Και μόνο τότε θα ηρεμήσω.
Απόψε όμως δεν μπορώ να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να μετρήσω τις ώρες μέχρι να ξημερώσει. Κάποιοι κάνουνε σεξ. Οι απο κάτω πιθανότατα. Και βογκάνε και φωνάζουν και γελάνε δυνατά. Και αυτό με ενοχλεί. Πολύ.
Μερικές μέρες δεν με αναγνωρίζω. Δεν μου αρέσει αυτό που έχω γίνει. Και μισώ το γεγονός ότι έπρεπε να γίνω αυτό για να επιβιώσω.
Έχω χάσει την ικανότητά μου να μεταφέρω αυτά που νιώθω. Είναι τόσα πολλά, τόσο δυνατά, τόσο βαθιά και ταυτόχρονα τόσο ανούσια και γυρνάνε στο μυαλό μου ξανά και ξανά και ξανά και στροβιλίζουν με μεγάλη ταχύτητα και με κουράζουν και με ζαλίζουν και με εξουθενώνουν. Αλλά δεν μπορώ να τα πω. Δεν μπορώ να μιλήσω. Δεν μπορώ να γράψω. Δεν μπορώ να εκφραστώ. Φοβάμαι ότι θα χάσω και την ικανότητα να σκέφτομαι.
Το μόνο που μπορώ να πω για όλα όσα έχουν συμβεί και για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου και για όλα αυτά που φοβάμαι πως θα συμβούν είναι ότι λυπάμαι.
