Σκέφτομαι να ξεκινήσω να μαθαίνω την τέχνη του origami. Ξέρεις, αυτό που διπλώνεις τα χαρτάκια και φτιάχνεις ζωάκια. Έχει βιντεάκια στο youtube για αρχάριους. Δεν μπορώ πια να πλέξω. Τα χέρια μου τρέμουν τόσο πολύ πια. Δεν ξέρω αν είναι από την ασθένεια ή από τα χάπια που παίρνω για την ασθένεια. Μερικές φορές τινάζω και τα πόδια μου και τους ώμους μου όταν κοιμάμαι. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται η γάτα μου. Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω. Αλλά μάλλον θα αντέξω. Δεν έχω επιλογή.
Σε σκέφτομαι πολύ αυτές τις μέρες. Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι ότι χώνομαι στην αγκαλιά σου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα σε σκέφτομαι τις δύσκολες μέρες. Είσαι, ίσως, η πιο ασφαλής μου ανάμνηση. Κάποια βράδια ονειρεύομαι ότι είσαι εδώ μαζί μου και ότι ξυπνάμε μαζί και τρώμε μαζί και γελάμε και τρέχουμε μέσα στο σπίτι και παίζουμε χαρτιά και πίνουμε και λέμε σαχλαμάρες και με κρατάς και με φιλάς και πάμε μαζί στο σουπερμάρκετ και βγαίνουμε τα βράδια και ξενυχτάμε και κάνουμε έρωτα όλο το βράδυ και μερικές φορές σε πάρκα όπως κάναμε παλιά και μιλάμε για τα πάντα και τίποτα και με περιμένεις να έρθω από τη δουλειά για να μου γκρινιάξεις και να τσακωθούμε και μετά να μεθύσουμε και να πάμε στο λόφο τα χαράματα για να δούμε την ανατολή και θα κάνει κρύο και θα με κρατάς σφικτά για να μην κρυώνω και ξέρω ότι ποτέ δεν θα γίνουν όλα αυτά. Είσαι το παρελθόν.
Κάποιες μέρες είναι καλές. Εκείνες τις μέρες κάνω σχέδια για το πως θα ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Ξέρω ότι κάποια πράγματα δεν θα γίνουν ποτέ. Ξέρω ότι μερικές φορές δεν μπορούμε να έχουμε αυτά που ονειρευόμαστε, όσο κι αν πολεμήσουμε για αυτά, όσο κι αν προσπαθήσουμε. Έχω αγωνιστεί πολύ στη ζωή μου. Αλλά έπρεπε να αφήσω τα όνειρά μου να πεθάνουν. Πικρή η συνειδητοποίηση ότι δεν μπορώ να κάνω τα πάντα, δεν μπορώ να έχω όσα θέλω. Μερικές φορές είναι όντως αργά.
Σήμερα ξύπνησα και πεινάω. Θέλω να φάω μπουγάτσα. Ζεστή. Με κρέμα. Και κανέλα. Έχω χρόνια να φάω μπουγάτσα. Αυτή μου την επιθυμία τουλάχιστον μπορώ να την εκπληρώσω. Κι αυτό μου αρκεί. Για τώρα.
