Ακόμη και όταν ήμουνα στη μεγάλη σχέση της ζωής μου, ποτέ δεν είπα ότι θα παντρευτώ. Έξι χρόνια ήμασταν μαζί, δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό. Δεν ήτανε ποτέ το όνειρό μου. Δεν είμαι εγώ. Δεν με φαντάστηκα ποτέ έτσι. Η μαμά μου ανησυχεί ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί μου. Δεν γίνεται, λέει, να είμαι η μόνη γυναίκα στον κόσμο που δεν θέλει να παντρευτεί.
Μια μόνο φορά είπα ότι θα παντρευτώ. Ήμουνα τριών. Και είχα πει ότι όταν μεγαλώσω θα παντρευτώ τον Τόλη. Και το εννοούσα. Και το πίστευα για πολλά χρόνια.
Ο Τόλης είναι ο παιδικός μου φίλος. Ο πιο καρδιακός. Το σπίτι του ήτανε απέναντι από το δικό μου. Και ο Τόλης είναι μόνο λίγες μέρες μεγαλύτερος από μένα. Και μεγαλώσαμε μαζί. Ήμασταν κάθε μέρα μαζί. Μαζί παίζαμε στη γειτονιά και σκαρφαλώναμε στα δέντρα, και μαζεύαμε λαστιχένιες μπαλίτσες και είχαμε συλλογές από αυτοκόλλητα. Μαζί πήγαμε στον παιδικό σταθμό και μαζί κάναμε οικογενειακές διακοπές. Όλες οι φωτογραφίες που έχω από την παιδική μου ηλικία είναι με τον Τόλη. Αρνιόμουνα να με φωτογραφίσουνε αν δεν ήτανε κι αυτός δίπλα. Στον παιδικό σταθμό λέγαμε πάντα μαζί τα ποιηματάκια μας γιατί αρνιόμασταν να βγούμε στη σκηνή αν δεν κρατάγαμε χεράκια.
Στο σχολείο ήμασταν πάντα στην ίδια τάξη και όταν μεγαλώσαμε και ήμασταν στο λύκειο κάναμε όλα τα φροντιστήρια μαζί. Ποτέ δεν ήμασταν στην ίδια παρέα, ούτε βγαίναμε ποτέ μαζί. Ο κάθε ένας είχε τη ζωή του, αλλά πάντα ήμασταν μαζί. Ζούσαμε παράλληλα. Μεγαλώναμε μαζί, σε μια σταθερή αλλά πάντα μικρή απόσταση. Τα πέντε βήματα που έπρεπε να διανύσω για να περάσω το δρόμο και να πάω στο σπίτι του.
Ήταν εκεί όταν έκανα εγχείρηση και ήμουνα εκεί όταν πέθανε ο παππούς του.
Όταν δίναμε εισαγωγικές εξετάσεις είχαμε διαλέξει και οι δύο την ίδια σχολή, και αν και ο ανταγωνισμός ήτανε μεγάλος ποτέ δεν το αφήσαμε να μπει ανάμεσά μας. Μόλις είχα πάρει κινητό τότε και με έπαιρνε τηλέφωνο στις δύο το πρωί για να λύσουμε μαζί τις δύσκολες ασκήσεις και να συζητήσουμε τις απαντήσεις. Και τα βράδια, που δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε από το άγχος και διαβάζαμε μέχρι το πρωί, μου άφηνε ανοικτή την πίσω πόρτα της κουζίνας και πήγαινα κρυφά στις 4 το πρωί για να κάνουμε μαζί διάλειμμα και να τα πούμε λίγο. Λέγαμε ο ένας στον άλλο "θα περάσεις"! Και όντως! Περάσαμε και οι δύο! Ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι! Όταν μετακομίσαμε στην Αθήνα, τυχαία βρήκαμε σπίτια στην ίδια ακριβώς γειτονιά και η ζωή μας συνεχίστηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Παράλληλα.
Ήμασταν πάντα μαζί. Μεγαλώναμε μαζί. Δεν ήμασταν ποτέ κολλητοί. Δεν βγαίναμε ποτέ στην ίδια παρέα, ούτε μιλάγαμε καθημερινά στο τηλέφωνο. Αλλά όταν μιλάγαμε ήτανε λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από τότε που πηδάγαμε σαν χαζά πάνω στα κρεβάτια και μας κατσάδιαζαν! Μπορούσα να του πω τα πάντα. Μπορεί να είχα να τον δω καιρό και όταν συναντιόμασταν μιλάγαμε για ώρες, για όλα.
Και τώρα που δεν μένει πια εδώ κοντά μου, γιατί ευτυχώς αυτός το πήρε το πτυχίο, και δεν τον βλέπω συχνά, όταν μιλάμε νιώθω και πάλι σαν το μικρό κοριτσάκι με τα κοτσιδάκια που τρέχει να βρει τον παιδικό της φίλο! Είναι μια σχέση σταθερή. Πάντα εκεί. Πάντα στην καρδιά μου.
Σήμερα πήρα το προσκλητήριο του γάμου του. Και είμαι τόσο ευτυχισμένη για αυτόν. Στεναχωριέμαι που η ζωή μας δεν είναι πια παράλληλη, αλλά είμαι τόσο χαρούμενη για αυτόν και την γυναίκα του. Είναι και οι δύο τους καταπληκτικά παιδιά.
Ελπίζω τώρα που η ζωή του παίρνει άλλη πορεία, να μην χαθούμε. Θέλω να είναι πάντα στη ζωή μου. Όπως είμαι σίγουρη θα είναι πάντα στην καρδιά μου.
Τώρα πια όμως δεν θα μπορώ να τον παίρνω τηλέφωνο στις δύο το πρωί.. Μεγαλώσαμε..
