Ζω ένα δράμα

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από το δάκτυλό μου (κυρίως επειδή τα δάκτυλά μου είναι χοντρά και κοντά και στραβά -πολύ ταλαντούχα πάραυτα- και δεν μ' αρέσει να τα επιδεικνύω). Και επειδή δεν μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από το κοντόχοντρο δάκτυλό μου, θα σας αποκαλύψω την αλήθεια. Είμαι, που λέτε, μια drama queen. Υπέρτατη drama queen! Εγώ, το δράμα μου το ζω και μάλιστα το ζω σε όλο του το μεγαλείο. Γιατί αν είναι να κάνεις κάτι, κάν' το σωστά έλεγε η γιαγιά μου (δεν νομίζω να εννοούσε αυτό, αλλά μια φορά εγώ τη συμβουλή της την τήρησα). Η φωτογραφία στην ταυτότητά μου, θα έπρεπε να είναι με το κεφάλι πίσω και το χέρι ακουμπισμένο με απόγνωση στο κούτελο (να έτσι ένα πράμα)! Και όπως κάθε drama queen που σέβεται τον εαυτό της, σε κάθε φάση της ζωής μου έκλαιγα κι ένα γκόμενο. Εκτός από τις φάσεις που ήμουνα σε σχέση δηλαδή. Γιατί όταν είμαι σε σχέση, είμαι εκεί, δεν κλαίω άλλους. Απλά θα κλαίω αυτούς μετά. Έχω κλάψει γκόμενους εγώ.. ουουουουουου (χέρι σε στροφική κίνηση). Σε αυτή τη φάση της ζωής μου, εδώ και αρκετό καιρό για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, κλαίω, χτυπιέμαι και οδύρομαι για τον Ρους. Έχω μιλήσει ξανά γι' αυτόν, αλλά προφανώς η ανάρτηση έχει αυτοκαταστραφεί μαζι με όλες τις άλλες. Αυτόν τον Ρους που λέτε, δεν μπορώ να τον ξεχάσω, δεν μπορώ. Τον θέλω, τον αγαπώ! Τον αγαπώ, σας λέω (κεφάλι προς τα πίσω και χέρι με απόγνωση στο κούτελο)!
Και γιατί το θυμήθηκα εγώ όλο αυτό θα μου πείτε. θα σας απαντήσω ευθύς αμέσως.
Προχθές, που είχα ραντεβού με το γιατρό μου (όταν λέω γιατρό ΜΟΥ, εννοώ πάντοτε τον ψυχίατρό μου - όλοι οι υπόλοιποι είναι σκέτο γιατροί), μπερδεύτηκα κάπως και ξέχασα την ακριβή ώρα του ραντεβού και έφτασα νωρίτερα. Κάθισα, λοιπόν, στην αίθουσα αναμονής και έκανα πως διάβαζα ένα άσχετο και βαρετό περιοδικό, αλλά στην ουσία άκουγα την κυρία που ήταν μέσα στο ιατρείο και προφανώς είχε ραντεβού πριν από μένα. Δεν ήθελα κρυφακούω, δεν το έκανα επίτηδες, αλλά δεν είχα και επιλογή, αφού αυτή φώναζε και κτυπιόταν. Και φώναζε και κτυπιόταν κι έκλαιγε κι έλεγε πως αγαπάει τον Τάδε (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε, καλά οκ Τάκη τον λέγανε), φώναζε ότι τον θέλει τον Τάκη και μόνο τον Τάκη και ότι για πάντα θα είναι ερωτευμένη με τον Τάκη. Κι έλεγε πως οκ ανά φάσεις κάνει σχέσεις, ενίοτε και σεξ με διάφορους (σε αυτό το σημείο δεν φώναζε, δεν άκουσα λεπτομέρειες), αλλά δεν θα αγαπήσει ποτέ κανέναν όπως αγάπησε τον Τάκη  (η ένταση της φωνής άρχισε να αυξάνεται) και κανείς δεν θα την αγαπήσει ποτέ όπως την αγάπησε ο Τάκης (εδώ κτυπήσαμε κρεσέντο). Κι εγώ αμέσως μια ταύτιση την ένιωσα, ομοιοπαθούσα λέω, σαν κι εμένα το κορίτσι. Και ένιωσα μέσα στο στομάχι μου τον πόνο της και σκεφτόμουνα πόσα κοινά είχαμε με την κοπελιά. Ποια κοπελιά, όμως; Βγαίνοντας από το γραφείο του γιατρού, της έριξα μια κλεφτή ματιά. Κι έπαθα σοκ! ήταν μια γυναίκα τουλάχιστον με τα διπλάσιά μου χρόνια, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι γιαγιά μου!!! Και όχι ότι έχω πρόβλημα με την κυρία, ζωή της είναι και δικαίωμά της να νιώθει όπως θέλει και να κάνει ό,τι θέλει. Αλλά η ταύτιση που ένιωσα μαζί της και ο φόβος ότι σαν αυτή θα είμαι κι εγώ σε τριάντα χρόνια, ήταν μεγάλη σφαλιάρα. Δεν θέλω να είμαι μια γρια drama queen. Το δράμα δεν ταιριάζει στη ρυτίδα. Και ως drama queen που είμαι, άρχισα να θρηνώ το drama queen μέλλον μου. Ζω ένα δράμα σας λέω.

υγ: κέρδισα βραβείο από την To love life for what it is και πολύ την ευχαριστώ. Θα το παραλάβω μέσα στις επόμενες μέρες. Περιμένω τη ράφτρα να τελειώσει το φόρεμά μου. Τι έτσι θα παραλάβω το βραβείο μου; Είμαι για γκράντε καταστάσεις εγώ (λέμε τώρα).