Μετά από μία διάσειση, ένα ταξίδι-αστραπή επιτακτικής ανάγκης στο εξωτερικό και μια κηδεία, επιστρέφω στη κανονική ροή της ανούσιας και πλήρως προβλέψιμης καθημερινότητάς μου. Και αυτό με ανακουφίζει. Γιατί δεν μπορώ να βρω νόημα σε τίποτα πια. Δεν θέλω να σκέφτομαι. Η ρουτίνα με αποσυμφορίζει. Δεν χρειάζεται να σκεφτώ, ούτε να προσπαθήσω να καταλάβω. Απλά συνεχίζω, ως έχει. Και προς το παρόν δεν έχω δύναμη για τίποτα περισσότερο από αυτό.
