Μετά από μία διάσειση, ένα ταξίδι-αστραπή επιτακτικής ανάγκης στο εξωτερικό και μια κηδεία, επιστρέφω στη κανονική ροή της ανούσιας και πλήρως προβλέψιμης καθημερινότητάς μου. Και αυτό με ανακουφίζει. Γιατί δεν μπορώ να βρω νόημα σε τίποτα πια. Δεν θέλω να σκέφτομαι. Η ρουτίνα με αποσυμφορίζει. Δεν χρειάζεται να σκεφτώ, ούτε να προσπαθήσω να καταλάβω. Απλά συνεχίζω, ως έχει. Και προς το παρόν δεν έχω δύναμη για τίποτα περισσότερο από αυτό.
Η ρουτίνα σπάει ως εξής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠαίρνεις ένα λεωφορείο για ένα μέρος κάπως πιο πέρα από τα συνηθισμένα μέρη που πηγαίνεις. Κάπως πιο μακριά, κάπω πιο άγνωστο.
Σταματάς όταν δεις πράσινο, θάλασσα ή ένα τοπίο με φυσική ομορφιά, σε ένα πεζούλι, σε ένα παγκάκι που συνήθως κάθεται κόσμος. Μαζί σου έχεις ένα σημειωματάριο και ένα στυλό. Θα φαίνεται ότι κάνεις κάτι σημαντικό εκ πρώτης όψης αν τυχόν αναρωτηθεί κάποιος. Βασικά θα φαίνεται ότι δεν είσαι σε απελπιστική κατάσταση να μην έχεις κάτι να κάνεις. Αρχίζεις να σχεδιάζεις ή να γράφεις κάτι. Δεν έχει σημασία τι. Κάτι. Μετά από λίγο, η μοίρα τα φέρνει έτσι ώστε κάποιον/α να συναντήσεις εκεί και να ανοίξεις μια κουβέντα. Δεν είναι απαραίτητο ότι αυτός θα είναι το κάτι το διαφορετικό. Δεν είναι αυτός το ζητούμενο. Μπορεί να είναι ένας δρομέας που θα δέσει τα κορδόνια του. Ένας παππούς που θα ξαποστάσει και θα σου ανοίξει τα φύλλα της καρδιάς του. Μια γιαγιά που θα ψάχνει το εγγονάκι της. Ένας τουρίστας που θα ψάχνει το δρόμο για την ακρόπολη σε εντελώς λάθος κατέυθυνση. Όμως μια ιδέα, μια σκέψη, μια παρότρυνση του στυλ "έχει αυτή τη παράσταση" εκεί, θα πλέξει έτσι τη συνέχεια ώστε να πάρει μια σημαντική τροπή με πολύ ενδιαφέρον η ζωή έπειτα. Ένα μικρό μικροσυμβάν λοιπόν θα πυροδοτήσει μια σειρά από γεγονότα που θα φέρουν αλλαγές. Το μικροσυμβάν είναι οι λέξεις αυτές που μόλις έγραψα και πάτησα enter.
αιντε να σε χαρω.
ΑπάντησηΔιαγραφή